The DUFF

The DUFF

„Doskonale pamiętam swój ostatni rok szkoły średniej. Weszłam do kafeterii i usłyszałam koleżankę, opowiadającą o tym, jak wkurzają ją koledzy, przezywający jej przyjaciółkę – DUFF.” – wspomina Kody Keplinger. „Nie wiedziałam, co to znaczy, więc mi wytłumaczyła. Na początku pomyślałam, że to prześmieszne, potem – że okrutnie podłe, wreszcie uświadomiłam sobie, że to ja jestem DUFF’em.

Tak oto w głowie siedemnastoletniej Kody Keplinger zrodził się pomysł napisania książki o zjawisku bycia Duffem. Duff, czyli Designated Ugly Fat Friend, co dystrybutor w skrócie przetłumaczył jako „ta gruba i brzydka”. To osoba najmniej atrakcyjna z grupy (niekoniecznie w kontekście fizyczności), na której tle „przyjaciółki” prezentują się o wiele lepiej. Ponadto duff jest pośrednikiem, punktem zaczepienia dla tych, którzy chcą dotrzeć do bardziej popularnych osób z paczki. Określenie to na stałe już weszło do szkolnego słownika amerykańskich nastolatków. Ma szansę przyjąć się i u nas.
Szkolne etykietki funkcjonują od zawsze. Kiedyś wyróżniano kujonów, obiboków, leserów, lizusów, łobuzów, teraz mamy geeka, nerda, ciacho, sucz, metala czy duffa właśnie. Te podziały społeczne są bardzo wyraźne, licealiści lubią identyfikować się z jakąś grupą, przynależeć gdzieś, uczucia niedopasowania czy niepewności doświadczyli chyba wszyscy. Dlatego każdy na pewnym etapie licealnego życia miał przyjaciół, których uważał za bardziej atrakcyjnych, bystrzejszych, fajniejszych czy przebojowych, ale tez i takich, których uznawał za mniej zdolnych, nieurodziwych czy nudnych. W zależności więc od punktu widzenia duffem może być każdy, jak i każdy ma jakiegoś duffa.
Książka Kody Keplinger z miejsca stała się bestsellerem w Ameryce. Czytelnicy identyfikowali się z główną bohaterką odnajdując w sobie cechy duffa. Tak dobrze przyjęta powieść stanowiła doskonały materiał na film, toteż szybko przystąpiono do jego realizacji. Josh A. Cagana, scenarzysta, na potrzeby produkcji zmienił nieco strukturę filmu, pozostając jednak przy głównych założeniach i najistotniejszych elementach narracji. Przy pisaniu scenariusza zastosował ciekawą koncepcję popychania akcji do przodu: Pomyślałem o modelu, stworzonym przez doktor Elisabeth Kübler-Ross, która wyróżniła pięć psychologicznych etapów, jakie przechodzi pacjent na wiadomość o nieuleczalnej chorobie i bliskiej perspektywie śmierci: zaprzeczenie, gniew, negocjacja, depresja, akceptacja. Czyli o dość dziwnym, jak na komedię, narzędziu. Główna bohaterka Bianca, rozprawiając się ze statusem duff przechodzi właśnie przez te pięć etapów. Kody Keplinger bardzo entuzjastycznie podeszła do pomysłu na scenariusz, akceptując wszystkie konieczne zmiany. Reżyserią filmu zajął się Ari Sandel, który ma już na koncie Oscara. Główne role powierzono młodym obiecującym aktorom: Biancę zagrała Mae Whitman, Wesley to Robbie Amell,
okrutną Madison stworzyła Bella Thorne, a przyjaciółki Bianki zagrały Bianca A. Santos i Skyler Samuels. Film jest lekką i przyjemną komedią o nastolatkach niepozbawioną wyraźnego przesłania.
Książka jest już dostępna w księgarniach w Polsce, film na ekranach kin 17 kwietnia.

Zwiastun:

Test – sprawdź czy jesteś duffem, czy może suczą: http://theduff.pl/