„Biały kafka” Grzegorz Kozera

„Biały kafka” Grzegorz Kozera

Dziesięć lat minęło a temat jak najbardziej aktualny. Po pierwszym wydaniu „Białego Kafki”, powieści Grzegorza Kozery, dekadę później, mamy wznowienie. To opowieść znana nam z twórczości Pilcha, Smażowskiego oraz z samego życia… Skojarzenia nasuwają się same z racji tematyki i dosadności opisu, ale i różnic jest sporo. Mowa tu o uzależnieniu alkoholowym. Temat ten już dawno przestał być tematem tabu, jednak czy łatwo przyznać się do problemu przed samym sobą? Na pewno nie. Jest to przecież choroba, która świadczy przede wszystkim o słabości.

„Biały Kafka”, to wstrząsający obraz uzależnienia. Jak zwykle w życiu – wszystko zaczyna się niewinnie. Jednak picie dla rozrywki stopniowo przeistacza się tu w totalne zniewolenie. Główny bohater – dziennikarz, kobieciarz, alkoholik – pogrąża się coraz bardziej…Książka jest obrazem jego drogi, którą przechodzi, aż do próby walki z nałogiem, zawartej w kilkunastu pojedynczych obrazach z życia bohatera. Kozera opisuje wszystkie fazy picia. Najpierw jest przyjemność związana z upojeniem. Jednak jest bardzo cienka granica między przyjemnością a totalnym upodleniem. Zabawne wydarzenia przeplatają się tu z groteskowymi sytuacjami, związanymi z alkoholowymi wyczynami bohatera. Nie brakuje historii wzbudzających zażenowanie, a nawet obrzydzenie.

Alkohol wypełnia tę powieść, leje się z jej kart. Jego opary wręcz owiewają czytającego. Powieść jest prawdziwa. Porusza do głębi i na pewno nie da się o niej zapomnieć. Czy jest to pozycja potrzebna? Myślę, że tak. Żyjemy w kraju, gdzie jest wielu uzależnionych. Jesteśmy w światowej czołówce. Wielu z nas ma w swoim otoczeniu osoby uzależnione, które tak jak bohater Kozery mają złudne poczucie kontroli, nad tym co robią.

Bohater książki nie jest zwykłym pijaczkiem, jakiego zwykliśmy widywać pod sklepem monopolowym – autor ukazuje bohatera jako mężczyznę bardzo oczytanego, znającego liczne dzieła literackie, posługującego się wieloma odniesieniami do literatury, bardzo inteligentnego. Alkoholizm dotyka więc każdego, co dodatkowo potęguje emocje towarzyszące lekturze.
Książka jest swego rodzaju poradnikiem dla osób walczących z chorobą, pomocą terapeutyczną i wsparciem w zajęciach grup.
Jak mówi Kozera o swej książce – niepijący alkoholicy po lekturze utwierdzili się w przekonaniu, iż dobrze zrobili, decydując się na leczenie.
Grzegorz Kozera (ur. 1963) – prozaik, poeta, dziennikarz.
Autor powieści „Droga do Tarvisio” (Dobra Literatura 2012), „Berlin, późne lato” (Dobra Literatura 2013), „Co się zdarzyło w hotelu Gold” (Dobra Literatura 2014) i „Biały Kafka (STON 2 2004, Dobra Literatura 2014), a także zbioru opowiadań „Kuracja” (2008). W dorobku ma również sześć tomików wierszy, m.in. „Sierżant Garcia nie żyje” (1998) i „Data” (2011). W dorobku ma ponadto dwie sztuki teatralne, „Karnawał” i „Klub morderców”. Jego wiersze, zamieszczane również w antologiach, tłumaczone były na język angielski i czeski.
W 2013 roku za swoje osiągnięcia literackie został uhonorowany Świętokrzyską Nagrodą Kultury I stopnia przyznawaną przez marszałka województwa świętokrzyskiego, a w 2014 – Nagrodą I stopnia Miasta Kielce za osiągnięcia w twórczości artystycznej.